صفحه اصلي  

(26 ربيع الاول) صلح "امام حسن(عليه السلام)" با معاوية بن أبى سفيان" (41 ق) (مناسبت قمري)

پس از شهادت امام على(عليه السلام) شيعيان كوفه با امام حسن مجتبى(عليه السلام) پسر ارشد آن حضرت بيعت كرده و او را به خلافت برگزيدند. امام، لشرى دوازده هزار نفرى به رهبرى قيس بن سعد به جنگ معاويه فرستاد و خود روانه ى مداين شد. هنوز بين سپاه امام و معاويه جنگى روى نداده بود كه شايعه ى كشته شدن قيس بن سعد شيرازه ى سپاه حضرت را از هم گسيخت. در اين ميان جمعى حتى سراپرده ى امام را نيز غارت كرده و يكى از آنان خنجرى بر ران حضرت وارد نمود با اين وضع، مسلّم شد كه با چنين مردمى به جنگ معاويه و لشكر منظم او رفتن صلاح نيست. بدين ترتيب، امام حسن با معاويه وارد مكاتبه و مذاكره گرديد و قرار براين شد كه امام از خلافت كناره گيرى كند به شرط اين كه معاويه پس از خود، فرزندانش را به خلافت معين نكند، از امام على(عليه السلام) به زشتى ياد ننمايد و... امام حسن(عليه السلام) على رغم ميل باطنى، اين صلح را پذيرفت و پس از پنج ماه و نيم از خلافت كناره گرفت و با اهل بيت خود عازم مدينه گرديد.